اگر یزید و شمر و دارودسته اش گنهکار باشند بدا به روزگارشان که به دوزخ رفته اند و دارند آزار و شکنجه زشت کاری خود را می بینند.

اگر درستی با علی و حسن و حسین بوده باشد خوشا به حالشان که در خوش گذران کده (بهشت) با دختران و پسر بچگان زیبا و می ناب و کباب و شیرو عسل سرو کار دارند

پس کجای این کار دلخوری و گریه زاری دارد؟

زمانیکه از کنار این اندیشه های درست نادیده و نادرست میگذریم و نا آگاهانه با گریه و زاری خاک بر سر می ریزیم چرا نباید اندکی به خود آییم که نکند در پس این پرده رازی نهفته است. دکانداران دین پیروان گمراه نگاهداشته شده را وادار به کارهای دیوانه واری می کنند تا همچنان سرگردان بمانند و در پی دست آوری درستیها بر نیایند.